دموکراسی و حقوق بشر

معصومه شفيعى در گفتگو با بهنام باوندپور: ”شرمندگی متوجه مسئولین سیاسی ایران است، نه شخصیت بزرگواری مثل آیت‌اله منتظری“، صدای آلمان

معصومه شفيعى پس از ۵۲ روز بى‌خبرى از همسرش اكبر گنجى نويسنده و روزنامه‌نگار منتقد جمهورى اسلامى، بالاخره توانست همسر خود را ملاقات كند. به اين شكل مسئله اكبر گنجى كه در اين ملاقات پرده از شكنجه خود توسط تيم دادستانى برداشته بود، دوباره ذهن مدافعان حقوق بشر و آزادى بيان را متوجه خود كرد، تا آنجا كه اكنون سازمان عفو بين‌الملل نيز خواستار آزادى بدون قيد وشرط اين روزنامه‌نگار شده است. پاسخهاى معصومه شفيعى همسر گنجى به پرسشهاى صداى آلمان، در رابطه با تلاشهاى اخير براى آزادى اكبر گنجى.

مصاحبه‌گر: بهنام باوندپور

دویچه وله: خانم شفیعی، همسر شما آقای اکبر گنجی از ضرب و شتم خودشان توسط تیم دادستانی با شما صحبت کرده‌اند. با توجه به اینکه آقای یوسف مولايی، وکیل همسرتان هم، به همراه شما شاهد بودند که آقای گنجی از شکنجه‌ی خودشان صحبت کردند، آیا از دست ایشان هم کاری برای رسیدگی به شکنجه‌ی آقای گنجی ساخته نیست؟

معصومه شفیعی: من خودم دیروز این را مکتوب کرده‌ام. آن اطلاع رسانی اولیه بعد از ملاقات ما با آقای گنجی خطاب به آقای شاهرودی بود که ما این اطلاعیه را نوشتیم و تمامی بلاهایی که به سر آقای گنجی آمده برای آقای شاهرودی شرح دادیم که ایشان در جریان مسایل قرار بگیرند. دیروز هم، من یک شکایتی تنظیم کردم و بردم دفتر ایشان، به حوزه ریاست قوه قضاییه و این را ثبت کردم. شکایت کردم ازاینکه ایشان را در بیمارستان شکنجه کرده اند، از اینکه در زندان انفرادی بسر می‌برد. چون علی رغم مسایل قانونی زندانی ای که دوران محکومیت‌اش را طی می‌کند باید در بند عمومی باشد، ولی ایشان در بند انفرادی ست، در بند ۲­ الف، و همانطور که آقای سلیمانی رییس کل زندانهای تهران هم گفته‌اند، ایشان در بازداشتگاه اوین بسر می‌برد. یعنی اینها خودشان رسما تایید کرده‌اند که ایشان دربند عمومی نیست. من تمامی این موارد را، با اینکه ایشان هيچ امکان و هیچ دسترسی به امکانات درمانی و بهداشتی ندارد، خدمت آقای شاهرودی در آن شکایت نامه ای که نوشتم همه را آورده ام و از آقای شاهرودی خواسته‌ام بدون فوت وقت و خیلی سریع به این مسئله رسیدگی بکنند. چون در زندان انفرادی، دور ازچشم دیگران، اگر این مسئله مورد رسیدگی قرار نگیرد، اگر مسئولین امرهیچ واکنشی نسبت به آن نشان ندهند، امکان تکرار این فجایع در انفرادی، بازهم، هست و با توجه به حال و روز آقای گنجی معلوم نیست پیامد این مسایل چه خواهد بود. لذا من فکر می‌کنم در مورد اقداماتی که آقای مولایی از دستشان برمی‌آید، بهتر است با خودشان صحبت کنید و حتما این موضوع را نیز، شما در نظر دارید که جو کنونی کشور جو بسیار سنگینی ست و اینها که حتا در عرصه‌ی بین المللی نسبت به مجامع حقوق بشر و نسبت به کسانی که به آنها تعهد دارند هیچ احساس مسئولیتی نمی‌کنند و هیچکدام از تعهدات خودشان را انجام نمی‌دهند،‌ پس در داخل کشور خیلی راحتتر اینکار را می‌توانند انجام بدهند.

دویچه وله: خانم شفیعی، به وضعیت بین المللی اشاره کردید. سازمان عفو بین‌الملل هم، همانطور که مطلع هستید، خواستار آزادی بی قید و شرط آقای گنجی شده است. آیا این مسئله هیچ انعکاسی در ایران داشته و یا در مثلا خبرگزاری‌ها؟

معصومه شفیعی: در داخل تمام مطبوعات و خبرگزاری‌ها را تهدید کرده‌اند که هیچ خبری در مورد زندانیان سیاسی و از جمله آقای گنجی درج نکند. اگر شما به مطبوعات ما مراجعه کنید، ‌این مسئله را کاملا احساس می‌کنید. هر نوع خبری که بنوعی بخواهد اطلاع رسانی بشود و هر ظلم و جنایتی که در زندانها و در حق مردم این جامعه می‌شود انعکاس‌اش در روزنامه‌ها بکلی ممنوع است. اگر روزنامه‌ها اینگونه مسایل را منعکس بکنند، هم مدیر مسئولش احضار می‌شود، هم نویسنده و کلا روزنامه تعطیل می‌شود. لذا، یک خود سانسوری عجیبی در داخل کشور وجود دارد. و خبر این مسئله را هم، که دقیق نمی‌دانم کجا آن را دیده‌ام، يا در اینترنت و یا در یکی از روزنامه‌ها خواندم. در واقع می‌خواهم بگویم این اخبار یا اصلا انعکاس ندارد یا در دو سطر بسیار ریز در یکی از صفحات وسط روزنامه‌ها، جایی که اصلا به چشم نمی‌آید درج می‌شود. این جو سنگینی ست که آقایان در داخل کشور ایجاد کرده‌اند و شما فکر کنید که حال و روز ما، با توجه به مظالمی که بر ما وارد می‌شود، با توجه به این وضع سنگین چگونه خواهد بود.

دویچه وله: خانم شفیعی، شخصیت مذهبی صاحب نفودی مثل آیت اله منتظری هم نسبت به نامه‌ی اخیر شما عکس العمل نشان دادند و خطاب به شما نامه ای نوشته‌اند. شما این نامه را دریافت کرده اید قطعا، درست است؟

معصومه شفیعی: بله.

دویچه وله: چون این نامه حتا در سایت اینترنتی «امروز» که از سایت‌های معروف جریان موسوم به «اصلاح طلب» است هم نیامده است، سوال من اینست كه آیا نامه‌ی آیت‌اله منتظری هم، بعنوان یک چهره‌ی شاخص مذهبی، هیچ بازتابی در ایران نداشته؟

معصومه شفیعی: در واقع بازتاب اش را شما خودتان باید در رسانه‌ها و افکارعمومی ببینید. من که چیزی ندیده ام. بهرحال آیت اله منتظری شخصیتی ست که خودشان مستقیما مورد ظلم واقع شده‌اند و در قبال مسایلی که بر ایشان هم رفته است، آن کسانی که در این کشور مسئولیت شرعی شان بوده، آنطور که باید هیچ اقدامی انجام نداده‌اند. در مورد آقای گنجی هم، مسلما وقتی ایشان اظهارنظر می‌کند بطریق اولی در خبرها نشان داده نمی‌شود.

دویچه وله: خانم شفیعی، وقتی این جمله را از آیت‌الله منتظری خواندید خطاب به شما، چه حسی به شما دست داد؟ این جمله که نوشته‌اند «اینجانب بعنوان کسی که در پیروزی انقلاب نقش داشته، از ظلمی که به شما و امثال شما در این جمهوری می‌شود احساس شرمندگی می‌کنم.»

معصومه شفیعی: من واقعا من ناراحت شدم این جمله را از ایشان شنیدم. به عقیده‌ی من اين مسئولین کنونی جمهوری اسلامی که به هیچیک از این آرمانها پایبند نیستند، به هیچیک اصول و ارزشهای اصیل اسلامی، و بخاطر مصلحت قدرت این کار‌ها را انجام می‌دهند، من فکر می‌کنم، این شرمندگی متوجه مسئولین سیاسی ایران است، نه شخصیت بزرگواری مثل آیت‌اله منتظری‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نامه همسر اكبر گنجي به آيت الله شاهرودي، ايلنا

تهران- خبرگزاري كار ايران

معصومه شفيعي همسر اكبر گنجي در نامه اي خطاب به آيت الله هاشمي شاهرودي رئيس قوه قضائيه از آنچه كه آن را نحوه برخورد باهمسرش خوانده است، شكايت كرد.
همسر اكبر گنجي با ارسال نمابري به خبرگزاري كار ايران (ايلنا) تصريح كرد: در نامه به رئيس قوه قضائيه خواستار رسيدگي فوري و اقدام عاجل آيت الله شاهرودي در جهت رسيدگي به مشكلات همسرم شده ام كه اميدوارم رئيس قوه قضائيه با توجه به وضعيت حساس گنجي به اين موضوع رسيدگي كند.

شمع و شب، برای گنجی، ب. بهرامي(باباقوري)

نمی خواند سرودی مرغکی بیدار شب هنگام
نمی سوزد چراغی گرم و نورافشان
حریم خانه ها را ظلمتی مدهش
به یغما میبرد خاموش هم آرام


درختان خیابانها
ز خوف این شب تاریک
فراز آورده اند آن شاخساران دست
نشان از انفعال از ترس از تسلیم
تو گوِیی پیکر لرزانشان در شب
ز دود آتش بیداد قیرین فام

وزان باد سیاهی میکند تهدید
به هر خردک شرار آتشی یا کور سوی نور
وگر بیند به راهش شعله لرزان شمعی رو به خاموشی،
دژم گردیده با نفـرت، روا میداردش دشنام

درین هنگامه بیداد شمع روشنی بودن،
حـدیث محرز اسطوره های دور
روایت از غرور از پهلوانیهاست
نشان و یادگار از عِرق و خون پاک تختی ها ، مصدق هاست
نشان مقصد پر نور آینده ست در هـر گام

بسوز ای مانده در دستان این باد سیه آیین
بسوز ای شمع لرزان تا ابد جاوید
بنور روشن آزادگی بفروز ره بر خیل گمراهان
شب ار یلداوش است و سالها پاید
بنور رادمــردان فـروزنده
بماند لاجرم ناکام

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گنجي چراغ اميد است، اين چراغ را روشن نگه داريم، رضا دلبري

مدتي بود که از اکبر گنجي بي خبر بوديم. از آخرين ديدار گنجي با همسرش 52 روز گذشت تا اينکه سرانجام به خانواده و وکيل او اجازه ملاقات دادند. دکتر مولايي که همانند سلطاني، وکيل ديگر گنجي خود را در معرض خطر برخورد قضايي احساس مي کند، صرفا اظهار اميدواري کرد که وضعيت گنجي بهبود يابد. اما همسر شجاع گنجي که با او هم قامت است، پرده از جنايات پشت پرده در مورد گنجي برداشت. نامه سراسر درد خانم شفيعي را که خواندم، محنت و رنجي را که گنجي و خانواده اش مي کشند تاحدي درک کردم. اصلا اگر ذره اي وجدان و انسانيت وجود داشته باشد، نمي توان اين گونه رفتارها را در حق کسي روا داشت. نبايد گذاشت گنجي و خانواده اش تنها بمانند. صحبت از فرد نيست، صحبت دفاع از ارزشهاي انساني و حقوق بشر است. گنجي نمادي است براي ميزان رعايت حقوق بشر از سوي حاکميت. اگر با گنجي که شهرت جهاني دارد، بسياري نگرانش هستند و رفتارهاي حاکميت را در مورد او زير نظر دارند، اين گونه رفتار مي شود، با ديگران چگونه رفتار مي کنند؟ بنابراين ديدگاه حاکميت درباره حقوق شهروندي و نحوه رفتار با مردم روشن تر مي شود.
گنجي بيش از 70 روز اعتصاب غذا کرد تا نشان دهد که قدرت آهنين حاکميت وحشت، براي او پوشالين است. از جانش مايه مي گذاشت تا هرچه بيشتر قدرت مطلقه را شفاف کند و بي عدالتي آن را نشان دهد. در اوج فشار و درد مي نوشت تا قلم را به مبارزه مشت آهنين بفرستد. او از دو چيز با فضيلت براي مبارزه با اقتدار استبداد، استفاده کرد: جان و قلم. همانطور که قلمش رو به پاياني مي گذاشت، جانش نيز در معرض پايان قرار مي گرفت و گنجي تا آخر پيوند ناگسستني جان و قلمش را نشان داد. به همين دليل پس از اعتصاب غذايش، او را به حال خود رها نکردند و حتي همانند يک زنداني عادي با او رفتار نکردند. به بند عمومي انتقالش ندادند تا شايد يکي از ابزار هاي گنجي را بتوانند از او بگيرند. اگر نتوانسته بودند جانش را بگيرند، لااقل قلمش را از او بستانند و او را خلع سلاح کنند. گنجي نشان داد که فشار انفرادي، شکنجه و ضرب و شتم سلاحي کارآمد در برابر دو سلاحش نيستند و او حاضر است که هر دو را از دست دهد اما يکي بدون ديگري را نمي خواهد.
گنجي تا کنون و به خصوص در مدت اعتصاب غذايش، چراغ اميد را در ميان ما زنده نگه داشته است. گنجي مي توانست مرخصي اش در دوران انتخابات را به آزادي اش پيوند زند و کافي بود که فقط سکوت کند. او دفتر دوم مانيفست جمهوري خواهي اش را قبل از مرخصي منتشر کرد و رسالتش را در مورد انتخابات انجام داده بود. محافظه کاران حتي حاضر بودند که انتشار مانيفست دوم جمهوري خواهي با عنوان تحريم انتخابات، گامي به سوي جامعه باز را ناديده بگيرند به شرط آنکه گنجي در مورد مقامات عالي نظام و قدرت مطلقه سکوت کند. اما درست زماني که اقتدار گرايان تدارک انتخابات فرمايشي را مي ديدند و از همه گروههاي داخلي براي شرکت دراين خيمه شب بازي دعوت کرده بودند، و کمتر کسي دم بر مي آورد، گنجي و عده اي ديگر سکوت سنگين فضا را شکستند. گنجي همانند گذشته به تاريکخانه قدرت نور افکند و پرده قدرت مبهم و پيچيده را به کناري زد. با آنکه بنا بود تا پايان دوره درمان در بيرون زندان بماند، اما همانند هميشه عهد شکني کردند. به همراه دوستانم افشاري و مومني در خانه گنجي بوديم که به خانه اش ريختند. براي بردن زنداني بيمار، 8-7 تا ماشين ويژه آورده بودند. مامور قوه قضاييه علنا علت بردن پيش از موعد مقرر گنجي را مصاحبه هاي اخيرش عنوان مي کرد. به عبارتي اعتراف مي کردند که جرمش اين است که اسرار هويدا مي کند.

ياسي که به اميد تبديل مي شود
بيش از 6 ماه است که گنجي يا در اعتصاب غذاست و يا در انفرادي. در اين 6 ماه به اندازه کل 6 سال زندانش به گنجي و خانواده اش فشار آمده است. اما گنجي در اين شرايط سخت نيز، با همت بلندش اميد آفريني کرد. درست پس از برگزاري انتخابات و آشکار شدن پروژه حاکميت، ياسي عميق فضاي کشور را فرا گرفت. ياسي که مي رفت تا به ترس و وحشت مانده از انتخابات پيوند بخورد، اما با تلاش گنجي و دوستدارانش، اميد مجددا جوانه زد. در زماني که به دليل نا اميدي و ترس، زمين مبارزه به نفع اقتدارگرايان پيروز در انتخابات فرمايشي ترک شده بود، اميد آفريني گنجي مردم را به ميدان رقابت دعوت کرد. ضعف رقيب نيز مشخص شد. او از حضور آگاه و منقدانه مردم هراس دارد. ابزاري جز رعب افکني و اقتدار ندارد. اما در نهايت مي داند که با سر نيزه هر کاري مي توان کرد، اما نمي توان روي آن نشست. اميد که ايجاد شود، ترس نيز کنار مي رود.
نبايد دستاوردهاي اعتصاب غذاي گنجي و جنبش حمايت از او را ناديده گرفت. حاکميت دموکراسي و حقوق بشر يک شبه به وجود نمي آيد. يک شبه مي توان ويران کرد، نمي توان ساخت. بايد عمري تلاش کنيم تا ويران کردن هاي هاي مدوام استبداد را بسازيم. صبر و تدريج است که بناي حاکميت آزادي و دموکراسي را مي سازد.
گنجي نگذاشت که اقتدارگرايان و نودولتان در سکوتي گورستاني کارشان را آغاز کنند و نشان داد که حتي در سخت ترين شرايط نيز مي توان شرايط را بهتر کرد. براي کساني که حاکميت ياس، رکود و وحشت را تجربه مي کنند، امثال گنجي هستند که مي توانند شرايط را تغيير دهند. اميد تزريق کنند و اقتدار آهنين را به سخره بگيرند و پوشالين بودن اقتدار را به نمايش عموم گذارند.

شرايط ما شبيه پس از بهار پراگ و هجوم ارتش شوروي به چکسلواکي سابق است. يان اسکاسل شاعر آن دوران چک، از اندوهي که فرايش گرفته مي گويد، دلش مي خواهد آن را بردارد و به دوردست ها ببرد، با آن خانه اي بسازد، خود را سيصد سال در آن حبس کند، و در اين سيصد سال در را باز نکند، در را به روي هيچ کس باز نکند!
سيصد سال؟ اسکاسل اين ابيات را در سال هاي هفتاد نوشت و در اکتبر 1989 مرد، يعني يک ماه پيش از آنکه سيصد سال اندوهي که بر او متجلي شده بود، در عرض چند روز غبار شود: مردم به خيابان هاي پراگ ريختند، دست هايشان را بالا گرفتند و دسته کليدهاشان را به صدا در آوردند و آغاز دوران نو را جشن گرفتند.
آيا اسکاسل شاعر در مورد سيصد سال اشتباه کرده بود؟ البته. اما حتي اگر پيش بيني ها درباره رخدادهاي آينده به خطا روند، درباره شخص پيش بيني کننده حقيقت را مي گويند، پيش بيني ها بهترين کليد براي درک چگونگي زندگي پيش بيني کنندگان در زمان خودشان است. پس از تهاجم روسيه، هيچ تصوري در مورد پايان کمونيسم در ميان مردم چک وجود نداشت. بنابراين مردم گمان مي کردند که در ابديتي زندگي مي کنند، پس چيزي که که نيروي آنها را گرفت، شهامتشان را خفه کرد، و بيست سال تحت اشغال شوروي را به عصري بس جبون و نکبت بار تبديل کرد، خلاء آينده بود، نه رنج حقيقي زندگي.
نبايد گذاشت خلا آينده بر جامعه مستولي شود و اميد از ميان مردم رخت بربندد. گنجي چراغ اميد را مدتي روشن نگاه داشت، حال وظيفه ماست که نقش او را ايفا کنيم.

عدالت را فرياد کنيم

در ماهي که به نام امام عدالت است، بي عدالتي سرلوحه اعمال حاکمان شده است. با گنجي اين چنين رفتار مي کنند. عبدالفتاح سلطاني، وکيل شجاع گنجي و زهرا کاظمي را بي هيچ دليلي به جرم دفاع از موکلانش به مدت 3 ماه به انفرادي مي افکنند و خانواده اش را از ديدارش محروم مي کنند. بي عدالتي در ارکان قدرت نهادينه شده است. از اين رو مردم تشنه عدالتند و حاکمان سوار بر اسب بي عدالتي بر طبل عوامفريبي مي کوبند. آنچه که بي عدالتي نودولتان را سخت تر کرده است، به سخره گرفتن ارزش والا و ناب عدالت توسط آنان است. ظالمان و نقض کنندگان عدالت، مدعاي داشتن اين کالاي ناب را مي کنند و مخالفانشان را به تيغ ظلم از ميدان به در مي کنند و از فريب خود خجل نيستند.
بايد از آرمان عدالت دفاع کنيم. نبايد گذاشت مفاهيم ناب را ابزار کنند و همان بلايي که بر سر دين آوردند بر سر عدالت هم بياورند. عدالت و ظلم را بشناسانيم و مصاديقش را به مردم معرفي کنيم تا هرکسي مدعي آن نباشد.

جنبش حمايت از گنجي را دوباره فعال کنيم

اگر اقتدارگرايان سکوت گنجي را مي خواهند، بايد با حمايت از او و شکستن سکوت فضا، جاي او را پر کنيم. اگر مي خواهند با فشار بر گنجي اميد را از ميان ما برکنند، بايد به جاي او اميد آفريني کنيم.
مي توانيم شرايط گنجي را همانند دوران اعتصاب غذاي اش در نظر بگيريم. مي توانيم همانند قبل براي دفاع از گنجي تجمع کنيم و متحصن شويم و برايش شب شعر برگزار کنيم. حتي شرايط بهتري را اکنون داريم. دانشگاهها که مهمترين نهاد و سنگر دفاع از عدالت و آزادي است را فعال کنيم. در تابستان، مهمترين مشکل حاميان گنجي بسته بودن دانشگاهها بود. تنها نهادي که مي توانست جنبش مقاومت مدني شکل گرفته در فضاي مجازي اينترنت را وارد فضاي واقعي کند.
نبايد منتظر ماند و دفاع از آزادي و عدالت را تاخير انداخت. نيازي به مجوز برنامه از سوي حاکميت و مسولان دانشگاه نيز وجود ندارد. دانشجويان آزاديخواه و تحول طلب و تشکل هاي دانشجويي دموکراسي خواه مي توانند روزهاي مشخصي را با داشتن عکس گنجي و توزيع خلاصه اي از شرايط، مقاله ها و انديشه هاي او در شناساندن او و ظلمي بر گنجي و خانواده اش مي رود بکوشند. وجدان پاک و انساني جامعه دانشجويي را آنها را به عرصه دفاع از آزادي و عدالت مي کشاند. با فعال شدن دانشگاه آزادي گنجي و زنداني سياسي را فرياد مي کنيم.

شعری به ياد گنجي، الف. تهراني

به ياد گنجي^

کسي که هميشه به پا ايستاده است
عاشق است، نه به خود
توانا در عشق و عاشق بر همگان
اينگونه است که نه کوه، نه دريا، نه رنج و نه وسوسه اي به ترديدش نمي افکند
زيرا که او چيره بر ستيز آمده است
اي تواناترين مرد بيدار! از تو مي گويم
که ديريست که بر کمانه کلمات، کتابهاي ناگفته را بلند بلند مي خواني و شهيد مي شوي
اگر زبان و قلمت را حبس کرده اند
ما مي دانيم که آرمانهايت محبوس هيچ قفل و کليدي نخواهد شد
زيرا که آواز تو رساست
زيرا که چشمانت راوي آن همه قصه است
ما دانسته ايم آنان که بر مي خيزند، آزادي را با جان خويش فراخوانده اند
و هرگز با هيچ اهريمني به سازش در نمي آيند که اينان رستگارانند،
عاشق مي آيند، عاشق مي روند، عاشق مي ميرند
عاقلاني بد کيش، کژ انديش و ناخوش دشمنان اينانند
و رستگاراني از اين گونه عاشق، در ازدحام رنج به سرنوشت آگاهند و مي دانند
که جاي هر اره بر آرنج باغ، جوانه خردي از خواب حادثه خواهد روييد،
يعني روييده است،
مي رويد.

الف. تهرانی

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

‏نامه آيت الله منتظري به معصومه شفيعي، همسر اكبر گنجي: از ظلمی که به شما و امثال شما در اين‏ ‏جمهوري مي‎شود احساس شرمندگي مي‎كنم

بسم الله الرحمن الرحيم
‏
‏خواهر ارجمند خانم معصومه شفيعي دام توفيقها

‏ ‏پس از سلام و آرزوي قبولي طاعات و اظهار همدردي ; نامه مورخه ‏1384/8/4‏ شما را در مورد‏ ‏همسر مظلومتان آقاي اكبر گنجي خوانده و بسيار متأثر شدم .

‏ ‏انقلاب اسلامي و تشكيل جمهوري اسلامي براي اين بود كه ارزش هاي اسلامي محقق گردد و از ظلم‏ ‏و تجاوز اجتناب شود، ولي متأسفانه اينگونه عمل نشد. اينجانب بارها اعلام كرده ام كه در صدر اسلام‏ ‏هيچگونه زنداني سياسي وجود نداشت و زنداني نمودن افراد به اتهامات سياسي ، ظلمي است فاحش‏ ‏و اگر به نام اسلام انجام شود بدعت و خلاف شرع مي‎باشد.

‏ ‏اينجانب به عنوان كسي كه در پيروزي انقلاب نقش داشته از ظلمي كه به شما و امثال شما در اين‏ ‏جمهوري مي‎شود احساس شرمندگي مي‎كنم .

‏ ‏اميدوارم در اين ماه مبارك رمضان تحولي در مسئولين امر پيدا شده و در كارهاي خود تجديدنظر‏ ‏نمايند و بيش از اين اجازه ندهند با زندانيان در بند اينگونه ظلم و ستم شود و از قرار دادن خود و ديگران‏ ‏در معرض هلاكت پرهيز نمايند.

‏ (واتقوا فتنة لا تصيبن الذين ظلموا منكم خاصة ).
‏ ‏والسلام عليكم و رحمة الله و بركاته .
‏
‏‏1384/8/6‏‏
‏حسينعلي منتظري