بيانيه فدائيان خق اكثريت بمناسبت روز جهانی حقوق بشر

اعلاميه هیات سیاسی اجرایی سازمان فداییان خلق ایران(اکثریت) به مناسبت 10 دسامبر
روز جهانی حقوق بشر را گرامی ميداريم

پنجاه و هفتمین سالگرد روز جهانی حقوق بشر، روز دهم دسامبر، را در شرايطی گرامی می داريم که در نگاهی کلی به جهان، رعایت حقوق بشر روند بهبود يابنده ای يافته، در بسیاری از کشورهای جهان حقوق بشر نهادینه شده، و رعایت این حقوق در این کشورها در جايگاه بخشی از فرهنگ مردم قرار گرفته است. در جهان ما ديگر هيچ نيرویی را نمی توان يافت که بتواند بدون رسوایی به انکار رسمی حقوق بشر بپردازد. اينکه حرمت و شان انسانی خدشه ناپذير است؛ اينکه همه انسان ها صرفنظر از نژاد، عقيده، مذهب، جنس، تعلق قومی و موقعيت اجتماعی، بايد از حقوق برابر برخوردار باشند؛ اينکه همه انسان ها بايد از آزادی بيان و نشر عقايد و آفرينش هنری برخوردار باشند و در مقابل تعرضات حکومت و شکنجه و رفتار غير انسانی مصون باشند، در بخش اعظم جهان حداقل رسما پذيرفته شده است. منشور جهانی حقوق بشر اينک به ميثاق مشترک و مبنای تنظيم مناسبات در جوامع بشری و در جايگاه غير قابل حدف در مناسبات بين المللی قرار گرفته است. ديگر نقض حقوق بشر در هر کشور امری داخلی تلقی نمی شود. هر روز بيش از پيش جامعه جهانی بشری بمثابه يک پيکر، مسئول وضعيت حقوق بشر در هر کشور شناخته می شود. خواست اجرای منشور جهانی حقوق بشر و ملحقات آن پايه ای از استراتژی سياسی نيروهای مدافع دموکراسی در کشورهای مختلف و نيز طرفدار استقرار مناسبات عادلانه در عرصه بين المللی و در راه استقرار "جهانی ديگر" و انسانی را تشکيل می دهد.
اما اوضاع در ايران متاسفانه به گونه ای ديگر است. کشور ما جزو معدود کشورهایی است که رسما قوانين و نظام سياسی و حقوقی آن، چنين حقوقی را برای انسان ها منکر می شود. وضعیت نقض حقوق بشر ، شدت و حدت بیشتری یافته است. حقوق گروه های مختلف اجتماعی : زنان و جوانان ایرانی، و کارگران و حقوق بگیران و دگر انديشان و صاحبان مذاهب و تعلق قومی و ملی ديگر، زندانیان سياسی و حقوق احاد ملت ایران، به طرز خشنی ضایع میشود.
ایران تحت حکومت فقها عنوان زندان روزنامه نگاران را دریافت کرده است، روزنامه نگارانی که بخواهند مسئولانه سهم خبر رسانی خود را ادا کنند، با شکایت مدعی العموم و یا شاکیان حرفه ای روبرو شده و راهشان جز به زندان ختم نخواهد شد.
نویسندگان ما در نشر نظرات خود آزادی ندارند و در صورت اصرار بر نگارش اثار خلق شده خود، یا باید در انتظار پرداخت بهایی سنگين چون زندان و شکنجه باشند و یا اینکه از انتشار نظرات خود صرف نظر کنند. کانون نویسندگان حتی هنوز موفق نشده است که مجوز یک نشست قانونی برای انتخاب نمایندگان خود را کسب کند.
وکلای ما در صورتیکه بخواهند وکالت پرونده ای سیاسی و یا پرونده هایی که طرف مقابل دعوی از مسئولین حاکم هستند را در دست گيرند، باید مجازات هایی چون زندان و شکنجه را به جان بخرند. به این ترتیب همه شهروندان ایران که حقوق انها توسط افراد و ابسته به حکومت ضایع میشود، عملا از حق داشتن وکیل محروم میمانند. کارگرانی که علی رغم کار روزانه خود از دریافت حقوق ماهانه خود در ماه های متوالی محرومند، با توجه به اینکه درصد بالایی از صاحبان و مدیران این کارخانه ها یا نهادهای حکومتی و یا وابستگان حکومتی هستند، مورد حمایت هیچ مرجع قانونی قرار نمی گیرند و شکایاتشان بی ثمر می ماند.
در مورد زنان شرایط بسیار منفی تر است. در شرايط وجود يک حاکميت ايدئولوژيک و تئوکراتيک که نقض حقوق زنان در جامعه مردسالار ما را به سطح قوانين رسانده، پس از انتخابات و پس از افزايش قدرت بنياد گرايان تضییق حقوق زنان تشديد شده است.در بسياری عرصه های ديگر نيز وضعيت به همين منوال است.
با تمام این شرایط منفی، و تمامی تلاش های سرکوبگرانه جمهوری اسلامی برای محدود کردن ازادیها، و سرکوب جنبش ازادیخواهانه و عدالت طلبانه و ترقی خواهانه مردم ایران، اما روحیه عمومی مقاومت در مقابل این فشارها افزایش یافته است حرکات اعتراضی و مطالباتی و برای کسب حقوق پايمال شده بويژه در عرصه کارگری افزايش چشمگير داشته و تلاشهای پیگیر فعالین حقوق بشر چه در داخل ایران و چه در خارج از ایران، موثر واقع شده است.
در روز جهانی حقوق بشر، ياد همه قربانيان نقض حقوق بشر در ايران را گرامی می داريم و از شهامت و پايداری کسانی که علی رغم پرداخت بهائی سنگين و تحمل فشار، زندان و شکنجه، سکوت نکرده و بر باورها و تلاشهای خويش پای فشرده اند، قدردانی می کنيم. با اين اميد که اين روز، روز جهانی حقوق بشر، روز 10 دسامبر، بتواند در ایران جایگاه یک روز ملی را پیدا کند.
هیات سیاسی اجرایی سازمان فداییان خلق ایران(اکثریت)
10 دسامبر

+ نوشته شده در شنبه نوزدهم آذر 1384ساعت 4:21 توسط داریوش |

روز جهانى حقوق بشر: سالگرد تصويب اعلاميه جهانى حقوق بشر سازمان ملل متحد

		امانوئل كانت، فيلسوف آلمانى، از پيشاهنگان ايده حقوق بشر

دهم دسامبر، بيستم آذر ماه، روز جهانى حقوق بشر، سالروز تصويب اعلاميه جهانى حقوق بشر است: حقوق بشر، حقوق انسان به عنوان انسان، به عنوان جهان‌وند، حقوقى كه تحقق‌شان اما با تحقق حقوق انسان به عنوان شهروند گره خورده است. پنج دهه از تصويب اعلاميه جهانى حقوق بشر مى‌گذرد و هنوز هم بسيارى از انسانها محروم از اين حقوق و ناآگاه از آن عمر خود را به سر مى‌آورند.

چونكه انسان مى‌زيد كوتاه

حس خوشبختى سزاى اوست، نه مردن،

نيز سهم در لذت در اين هستى،

سنگ نه، نان بايدش خوردن.

حق محض آدمى اين است در دنيا !

تاكنون نشنيده مانده ست اين ولى افسوس،

كه حقى هست و بايد هم چنين باشد.

كى نمى‌خواهد اگر يكبار هم گشته

داد و حق در سوى او باشد؟

آنچه واقع هست، اما شكل ديگرى دارد.

قطعه‌اى تامل‌برانگيز از ”اپراى سه‌پولى Dreigroschenoper“ برتولت برشت با ترجمه بهنام باوندپور. قطعه‌اى كه در آن شاعر و نمايشنامه‌نويس آلمانى برشت، شورنده بر بيعدالتيهاى اجتماعى عصر خود، با مشاهده كوتاهى و سختى زندگى، حقى بشرى را نتيجه مى‌گيرد.

داشتن حق و برخوردارى از حق دو چيز متفاوت‌اند. و تنها حقوقدانان نيستند كه به اين حقيقـت رسيده‌اند. حقوق بشر براى همه انسانهاست. اين حقوق حقوقى‌است‌ كه هر انسانى مى‌تواند مستقل از جنسيت، نژاد، سن، طبقه اجتماعى، مليت يا مذهب و اعتقاد خود خواهان برخوردارى از آن باشد. هر روز حدود ۳۷۵ هزار انسان به دنيا مى‌آيند. اما بسيارى از آنها هيچگاه در طول عمر خود از حقوق خويش آگاه نمى‌شوند، چه برسد به اينكه بتوانند با برخوردارى از اين حقوق زندگى كنند.

نخستين اصل اعلاميه جهانى حقوق بشر سازمان ملل متحد مى‌گويد: ”تمام افراد بشر آزاد زاده مى‌شوند و از لحاظ حيثيت و كرامت و حقوق با هم برابرند.“ مجمع عمومى سازمان ملل متحد اين اعلاميه را در روز دهم دسامبر ۱۹۴۸ تصويب كرد. ايده‌هاى اساسى‌‌اى كه در اين اعلاميه آمده و در سطح بين‌المللى مطرح گشتند، حاصل صدها سال تفكر در باره حقوق انسان به عنوان انسان بودند. تمام انديشه‌هايى كه در ”منشور حقوق شهروندى“ سال ۱۶۸۹ انگليس، اعلاميه استقلال سال ۱۷۷۶ امريكا و اعلاميه حقوق بشر انقلاب فرانسه منتشر شده در روز ۲۶ اوت سال ۱۷۸۹ وجود داشتند، به متن اعلاميه جهانى حقوق بشر راه يافتند.

با وجود اين پشتوانه عظيم فكرى كه محصول صدها سال كار فيلسوفانى است كه به حقوق انسان به عنوان انسان انديشيده‌اند، باز لازم بود كه در سالهاى پس از تصويب اعلاميه جهانى حقوق بشر اصولى تكميلى به آن افزوده شود تا روشن گردد كه اسيران جنگى، آوارگان، زنان، مخالفان با جنگ، قربانيان شكنجه و كودكان نيز انسانهايى هستند كه بايد از حقوق پايه‌اى بشرى برخوردار باشند. اين اصول دست كم روى كاغذ ثبت شدند. چون اصول اعلاميه جهانى حقوق بشر سازمان ملل متحد تنها قصد و خواستى را بيان مى‌كنند و به لحاظ قضايى و حقوق ملل الزام‌آور نيستند. با وجود اين اعلاميه جهانى حقوق بشر سال ۱۹۴۸ يكى از مهمترين اسناد بشريت است. اين اعلاميه سنگ محكى است در تاريخ و براى بسيارى از كشورها الگويى بوده است در تدوين قانون اساسى ملى‌شان.

با وجود همه امضاهايى كه كشورهاى دنيا در پاى اعلاميه جهانى حقوق بشر نهاده‌اند، در عمل در سراسر جهان هر روز اين حقوق را نقض مى‌كنند. برتولت برشت در”اپراى سه‌پولى“ خود مي‌سرايد: ” كى نمى‌خواهد اگر يكبار هم گشته، داد و حق در سوى او باشد؟ آنچه واقع هست، اما شكل ديگرى دارد.“ هنوز هم وضعيت جهان به گونه‌اى است كه انسانها از اينكه حقوقى انسانى دارند آگاه نيستند. و تنها آنجا كه انسان بداند حقوقى دارد است كه مى‌تواند براى برخوردار شدن از آن حقوق مبارزه كند.

هيچ كشورى در دنيا نيست كه بتواند ادعا كند توانسته است صد در صد اصول ايدآل اعلاميه جهانى حقوق بشر را تحقق بخشد. اصل بيست و پنجم اعلاميه جهانى حقوق بشر مي‌گويد كه ”هر شخصى حق دارد كه از سطح زندگى مناسب براى تامين سلامتى و رفاه خود و خانواده‌اش، به ويژه از حيث خوراك، پوشاك، مسكن، مراقبت‌هاى پزشكى و خدمات اجتماعى ضرورى برخوردار شود“.اما هر روز صدهزار انسان در جهان بر اثر گرسنگى مي‌ميرند. اصل پنجم اعلاميه مي‌گويد ”هيچ كس نبايد شكنجه شود يا تحت مجازات يا رفتارى ظالمانه، انسانى يا تحقيرآميز قرار گيرد“. طبق گزارش سالانه سازمان عفو بين‌الملل اما هنوز هم در بيش از ۱۵۰ كشور جهان انسانها را شكنجه مي‌كنند. اصل بيست و ششم اعلاميه مي‌گويد ”هر شخصى حق دارد از آموزش و پرورش بهره‌مند شود“. اما در سراسر جهان بيش از يك ميليارد بيسواد وجود دارد. اصل بيست و دوم اعلاميه جهانى حقوق بشر مي‌گويد ”هر شخصى به عنوان عضو جامعه حق امنيت اجتماعى دارد“. يك و نيم ميليارد انسان اما در اين كره خاكى در فقر مي‌زيند. اصل بيست و سوم اين اعلاميه از حق كار براى همه انسانها مي‌گويد. تنها در ايران بيش از دو ميليون نيم انسان بيكار هستند و پيش‌بينى مي‌شود كه شمار كسانى كه در ايران محروم از داشتن شغلى هستند تا سال ۱۳۹۰ دو برابر شده، به ۵ ميليون نفر برسد.

ايده‌هايى كه در اعلاميه جهانى حقوق بشر بيان شده‌اند، ايده‌هايى چون رهايى از محروميت و ترس، آزادى بيان و عقيده، آزادى مذهب، حق پيشرفت و خوشبختى ايده‌هايى مجرد و ذهنى نيستند. اين ايده‌ها از دل مشاهده رنجهاى بشرى در طى قرون برآمده‌اند و در تلاش براى رفع رنجهاى بشرى است كه متحقق مي‌شوند. اگر به اين توجه كنيم كه هر روز حقوقى كه در اعلاميه جهانى منظور شده‌اند به توسط افراد، گروهها و دولتها پايمال مي‌شوند، درمى‌يابيم كه هدفهايى كه در اين اعلاميه آمده كاملا واقعى هستند.

هميشه اين خطر وجود دارد كه كسى كه قدرتى در اختيار دارد و آن را بر انسانهاى ديگر اعمال مى‌كند، از قدرت خود سواستفاده كند، به ويژه اگر ساز و كارهايى وجود نداشته باشند كه جلوى اين سواستفاده را بگيرند. اما بيش از پنجاه سال است كه در سراسر جهان انسانها كوشيده‌اند تا اين ساز و كارها را به وجود آورند، ساز و كارهايى كه خود را در پشت مفاهيمى چون ايجاد دموكراسى و دست يافتن به حقوق بشر پنهان مى‌كنند.

در سطح جهانى جامعه بين‌الملل توانسته است در سال ۱۹۹۳ در وين پايتخت اتريش گامى ديگر بردارد. در كنفرانسى جهانى كه از سوى سازمان ملل متحد در وين در باره حقوق بشر برگزار شد، هم اصولى براى همكاريهاى بين‌المللى در زمينه دفاع از حقوق بشر در سراسر جهان تعيين شدند، هم طرح برنامه‌اى عملى ريخته شد. در اين كنفرانس تاكيد شد بر اينكه حقوق بشر حقوقى هستند جهان‌شمول، حفاظت از اين حقوق وظيفه قانونى جامعه بين‌الملل است. بدين ترتيب مى‌توان در سراسر جهان كسانى كه حقوق بشر را ناديده مى‌گيرند، مجازات كرد و در آن ميان اين بهانه كه در ”امور داخلى كشورى دخالت شده است“، پذيرفتنى نيست.

كيواندخت قهارى

+ نوشته شده در پنجشنبه هفدهم آذر 1384ساعت 20:0 توسط داریوش |

در پي ايجاد مشكل در ديدار با خانواده، اكبر گنجي از ادامه ملاقات صرفنظر كرد: مصاحبه با معصومه شفيعي
روز دوشنبه اجازه ملاقات براي همسر و فرزندان اكبر گنجي صادر شد، اما هنگام حضور خانواده گنجي، مشكلاتي براي آنها فراهم كردند كه هم اكبر گنجي و هم همسر و فرزندان و برادرش از ادامه ملاقات تحت شرايط تحميلي صرفنظر كردند. معصومه شفيعي همسر اكبر گنجي در مصاحبه با راديو فردا مي گويد: بعد از اين كه يك بار به ما گفتند قرار ملاقات كنسل شده، دوباره تماس گرفتند و گفتند براي ملاقات به زندان اوين مراجعه كنيم. در يك اتاق سرد بعد از ده دقيقه آقاي گنجي را با آمبولانس تا محل آوردند. حال جسمي ايشان بسيار وخيم بود و فقط پوست و استخوان از او مانده. در فاصله پنج دقيقه كه ما نشسته بوديم، چندين بار به بهانه هاي مختلف وارد اتاق شدند و بعد از پنج دقيقه آمدند در اتاق را باز كردند و گفتند بايد در اتاق باز باشد، ما هم اينجا بنشينيم و ببينيم شما چه مي گوييد كه اين براي ما بسيار توهين آميز و غيرانساني بود و آقاي گنجي از ملاقات صرفنظر كرد. من نمي دانم كدام دين و مرامي اين را قبول مي كند. آقاي گنجي اگر بدترين جرم ها را هم كرده باشد، آيا خانواده اش مستحق اين برخورد هستند؟

روز دوشنبه مقامات جمهوري اسلامي براي همسر و فرزندان اكبر گنجي اجازه ديدار با اين زنداني سياسي را صادر كردند. اما هنگام حضور خانواده اكبر گنجي، مشكلاتي براي آنها فراهم كردند كه هم اكبر گنجي و هم همسر و فرزندان و برادرش از ادامه ملاقات تحت شرايط تحميلي صرفنظر كردند. معصومه شفيعي همسر اكبر گنجي در مصاحبه با راديو فردا از اين ملاقات چند دقيقه اي مي گويد:

معصومه شفيعي: ديروز 14 آذرماه حوالي ظهر به ما اطلاع دادند توسط يك واسط كه مي توانيم براي ملاقات به زندان برويم ساعت چهار بعد از ظهر. من به مادر آقاي گنجي اطلاع دادم، ايشان شهر ري در جنوب تهران هستند و زندان اوين شمال تهران است. به ايشان گفتم خودشان را برسانند. حدود ساعت سه و ربع بود كه دوباره به ما گفتند ملاقات كنسل شده. من دوباره به مادر آقاي گنجي زنگ زدم. اين بنده خدا خوشحال بود كه مي خواهد برود ملاقات و سوار ماشين شده بود كه حركت كند از جلوي ماشين و وقتي گفتم ملاقات كنسل شده، با صداي لرزان گريه مي كرد. شما فكر كنيد خوشحالي يك مادر پير و سالخورده يكدفعه به يك حالت فشار رواني تبديل شود. فقط من نفرين اين مادر را مي شنيدم و به شدت منقلب شدم. به ايشان گفتم نيايند.

نيم ساعت بعد به ما زنگ زدند و گفتند ساعت يك ربع به پنج جلوي زندان باشيد براي ملاقات. در مرحله اول فرزندان من آماده شده بودند خيلي خوشحال كه مي خواهيم حركت كنيم كه وقتي گفتم ملاقات كنسل شده بسيار ناراحت بودند بچه ها. چون مدتها است كه پدرشان را نديدند، يعني طي 90 روز گذشته فقط دو بار پدرشان را ديدند.

ساعت پنج ما رفتيم جلوي زندان براي ملاقات، ما را حسابي گشتند و در يك اتاق سردي ما را بردند، بعد از ده دقيقه يك ربع آقاي گنجي را آوردند. آقاي گنجي همان پشت اتاق ملاقات بود و در همان فاصله كم ايشان را با آمبولانس آوردند و جلوي در ايشان را پياده كردند كه كسي متوجه نشود. ايشان مثل سابق بود، پوست و استخوان، اسكلت، اسكلت، ريش بلند و سفيد، قامت خميده. بچه ها ايشان را ديدند و خيلي ناراحت شدند، همه دست گردن هم انداختند و شروع كردند به گريه. ما در يك اتاق خيلي سردي نشسته بوديم.

اينها در فاصله پنج دقيقه كه ما نشسته بوديم، چندين بار به بهانه هاي مختلف وارد اتاق شدند و متوجه شديم اينها مي خواهند بيايند و ببينند موضوع صحبت ما چيست، در صورتي كه ما اصلا هنوز صحبتي را شروع نكرده بوديم. بعد از پنج دقيقه آمدند با اين كه اتاق خيلي سرد بود، در اتاق را باز كردند و گفتند بايد در اتاق باز باشد، ما هم اينجا بنشينيم و ببينيم شما چه مي گوييد. خب اين خيلي توهين آميز بود. يك زنداني كه دارد با بچه هايش، برادرش و همسرش ملاقات مي كند، خيلي توهين آميز است چند فرد غريبه بيايند بنشينند و اصلا صورت خوشي ندارد. من فكر نمي كنم هيچ شخصي زير بار همچنين مساله غيرانساني برود.

آقاي گنجي كه با آن حال جسمانيشان واقعا ما را متاثر كرده بودند، به شدت از اين مساله ناراحت شد، آنقدر منقلب شدند كه بلند شد و گفت: ملاقات نمي كنم. ملاقات ما در همان پنج دقيقه بود. اصلا من نتوانستم از ايشان خبر بگيرم، از اوضاع و احوالشان. اين واقعا وضعيت غيرانساني است. من نمي دانم يك دختر 16 ساله، يك دختر 21 ساله، يك مادر پيري كه همه چشم اميدش اين بوده كه بيايد بعد از مدت ها فرزندش را ببيند و مي داند حال فرزندش چطور است. من نمي دانم كدام ديني، كدام مرامي اجازه مي دهد. آيا اصلا هيچ انساني به خودش اين اجازه را مي دهد با يك خانواده اينطور برخورد شود. آقاي گنجي اگر بدترين جرم ها را هم كرده باشد، آيا خانواده اش مستحق اين برخورد هستند؟

مسعود ملك: (راديو فردا): بچه ها الان در چه حالي هستند؟

معصومه شفيعي: بچه ها بعد از ملاقات با وضعيت جسمي آقاي گنجي بسيار مضطرب و نگران هستند و خيلي افسرده هستند. من دقيقا اين را در چهره بچه ها مي بينم كه تو حال خودشان مي روند و توجهي به اطراف ندارند و بيشتر در فكر هستند، درست غذا نمي خورند، من نمي دانم كدام حكومتي اجازه مي دهد همچين رفتار غيرانساني در حق منتقدينش صورت گيرد. اين حكومت، حكومت ديني مسلما نيست. اين آقايان بايد جواب بدهند، در همين دنيا هم بايد جواب دهند.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

زندانیان سیاسی زندان گوهر دشت کرج برای همبستگی با دانشجویان بمناسبت 16 آذر دست به اعتصاب غذا زدند
به مناسبت 16 آذرماه روز دانشجو زندانیان سیاسی زندان گوهر دشت کرج دست به اعتصاب غذا زدند. صادق نقاشکار سخنگوی برونمرزی زندانیان اعتصاب کننده در مصاحبه با رادیو فردا می گوید: زندانیان گوهردشت خواسته های خود را به این شرح اعلام کرند: آزادی بی قید و شرط تمام دانشجویان زندانی، توقف احضارهای غیرقانونی دانشجویان و فعالان سیاسی، برچیده شدن نیروهای امنیتی از دانشگاه، برکناری هرچه سریعتر روحانی حمید زنجانی از ریاست دانشگاه تهران.

گفته می شود به مناسبت 16 آذرماه روز دانشجو زندانیان سیاسی زندان گوهر دشت کرج دست به اعتصاب غذا زدند. صادق نقاشکار سخنگوی برونمرزی کمیته رفراندوم آزاد ایران و سخنگوی زندانیان اعتصاب کننده در زندان گوهر دشت کرج از خواسته های این زندانیان می گوید:
صادق نقاشکار (رادیو فردا): برای گرامیداشت روز 16 آذر و همبستگی با دانشجویان، زندانیان سیاسی گوهر دشت کرج از 15 آذرماه تا 18 آذرماه دست به اعتصاب غذا زدند. زندانیانی که در اعتصاب غذا بسر می برند، جعفر اقدامی، امیرحشمت ساران، ولی فیض مهدوی، مهرداد لهراسبی، افشین با ایمانی، و سه زندانی دیگر که بنام های بهروز جاوید تهرانی، اسد شقاقی و حجت زمانی که امروز وارد چهارمین روز اعتصاب غذا شدند. درحالیکه آنها در شرایط سخت زندان بسر می برند، و تحت انواع فشارهای روحی و جسمی هستند ودر اثر این فشارها دچار ناراحتی های جسمی هستند، با اراده دست به این حرکت اعتراضی زدند. با این حرکت حمایت فعال خودشان را از دانشجویان اعلام کردند. آنها خواسته های خود را به این شرح اعلام کرند. آزادی بی قید و شرط تمام دانشجویان زندانی، توقف احضارهای غیرقانونی دانشجویان و فعالان سیاسی، برچیده شدن نیروهای امنیتی از دانشگاه، برکناری هرچه سریعتر روحانی حمید زنجانی از ریاست دانشگاه تهران.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گزارش سالانه فعالان ايراني دفاع از حقوق بشر در اروپا و آمريكاي شمالي درباره نقض حقوق دانشجويان در ايران: مصاحبه با يك عضو فعال
فعالان ايراني دفاع از حقوق بشر در اروپا و آمريكاي شمالي كه ائتلافي از 15 گروه مدافع حقوق بشر در اين دو قاره است، گزارش سالانه خود درباره نقض حقوق دانشجويان را در ايران منتشر كرد. در اين گزارش كه به نقض حقوق دانشجويان در فاصله آذرماه 1383 تا پايان آبانماه 1384 پرداخته، مرگ سه دانشجو مشكوك اعلام شده، از توقيف 35 نشريه دانشجويي ياد شده و تعطيلي موقت يا دائم نه نهاد دانشجويي. حسين ماهوتي ها از فعالان ايراني دفاع از حقوق بشر در اروپا و آمريكاي شمالي در مصاحبه با راديو فردا مي گويد: تلاش شده اين اطلاعات همگي از منابع داخلي كشور باشد تا ادعاي ساختگي بودن آنها مطرح نباشد. آقاي ماهوتي ها مي افزايد: تمام ارگان هاي امنيتي و انتظامي در جمهوري اسلامي براي سركوب فعاليت هاي دانشجويي و سياسي هماهنگ هستند، زيرا در غير اين صورت، نقض حقوق بشر به اين گستردگي و به اين گونه مستمر غيرممكن است.

فعالان ايراني دفاع از حقوق بشر در اروپا و آمريكاي شمالي كه ائتلافي از 15 گروه مدافع حقوق بشر در اين دو قاره است، گزارش سالانه خود درباره نقض حقوق دانشجويان را در ايران منتشر كرد. در اين گزارش كه به نقض حقوق دانشجويان در فاصله آذرماه 1383 تا پايان آبانماه 1384 پرداخته، مرگ سه دانشجو مشكوك اعلام شده، از توقيف 35 نشريه دانشجويي ياد شده و تعطيلي موقت يا دائم نه نهاد دانشجويي. گزارش اين انجمن همچنين شامل فهرست هايي است از چهار دانشجوي اخراج شده، 28 دانشجوي بازداشت شده، 29 دانشجوي احضار شده، دو دانشجوي تبعيد شده، 48 حكم صادرشده عليه دانشجويان، 26 دانشجوي محاكمه شده و 39 دانشجوي احضار شده. حسين ماهوتي ها از فعالان ايراني دفاع از حقوق بشر در اروپا و آمريكاي شمالي در مصاحبه با راديو فردا درباره منابع مورد استفاده در گزارش يادشده مي گويد:
حسين ماهوتي ها: عمدتا تلاش شده اطلاعاتي باشد كه از منابع داخلي، روزنامه ها، خبرگزاري ها و سايت هايي كه در ايران فعاليت مي كنند باشد كه وقتي به منابع خارجي مي رسيم، ديگر نتوانند بگويند اين اخبار را ما در آورديم. ولي بايد توجه داشته باشيم كه با توجه به همين مساله و سانسوري كه در ايران حاكم است، با توجه به نبودن نهادهاي مستقل كه مي توانند كنترل كنند بر اخبار و مواردي كه پيش مي آيد، اين گزارش تصوير بسيار كوچكي از آن چيزي است كه در ايران اتفاق مي افتد.

علي سجادي (راديو فردا): در گزارش شما آمده است كه ده نهاد امنيتي مختلف، ارگان هاي متفاوت در سركوب دانشجويان نقش دارند. آيا ارتباط اين نيروها را هم در گزارشتان اشاره مي كنيد كه مثلا وزارت اطلاعات، سپاه پاسداران، نيروي انتظامي، بسيج دانشجويي، اينها چطور ارتباط ارگانيكي با هم دارند؟

حسين ماهوتي ها: ما هميشه صحبت از نقض گسترده مستمر و برنامه ريزي شده حقوق بشر در ايران كرديم. چه در ارتباط با مسائل دانشجويي، چه مسائل ديگر. و وقتي كه اين نهادها را اسم مي بريم، به همين منظور است كه شما مي فرماييد. چرا كه نقض حقوق بشر به اين گستردگي و به اين گونه مستمر غيرممكن است تا زماني كه اين نهادها با هم در ارتباط نباشند و برنامه ريزي نشده باشد. شما مي بينيد كه چطور دانشجوها را در مرحله اول كميته انضباطي فشار مي آورد، حالا با احضار، با تعليق، با اخراج. اگر دانشجويان ادامه دادند يا در مرحله ديگر حراست دانشگاه به ميدان مي آيد، همينطور نسبت به مواردي كه پيش مي آيد، اين نهادها عمل مي كنند و نهادهاي دانشجويي منحل مي شوند، دانشجويان به دادگاه احضار مي شوند، زندان مي روند و مي بينيم كه تمام اين ها به يك شكل ارگانيك با هم در ارتباط هستند.

ع . س: رئيس قوه قضاييه آقاي شاهرودي گفته بود چند ماه پيش كه مسائل انضباطي مربوط به دانشجويان را دانشگاه ها رسيدگي كنند و قول داده بود اين كار انجام شود با آزادي دانشجوياني كه در زندان هستند. آيا اين قول ‌آقاي شاهرودي هيچ تاثيري بر روند زنداني كردن، گرفتن و محكوميت هاي دانشجويان؟

حسين ماهوتي ها: روند سركوب همچنان همان روندي است كه سال گذشته هم بوده و در گزارش سال گذشته هم به همين اعداد و ارقام و به همين تعداد نهادهاي درگير برمي خوريم و در رابطه با نقض حقوق بشر در ايران هم هميشه صحبت از اين بوده كه اين كارهايي كه انجام مي شود و مسائلي كه اتفاق مي افتد كار يك سري آدم هاي قانون گريز خودسر است. ولي شما با همين اعداد و ارقام و گزارش هايي كه ما در مي آوريم، كاملا متوجه مي شويد كه كار نمي تواند انجام شود، مگر اين كه اين نهادهاي مختلف با هم هماهنگي داشته باشند در سركوب افراد و نقض حقوق بشر.

+ نوشته شده در چهارشنبه شانزدهم آذر 1384ساعت 3:32 توسط داریوش |

دموکراسی و حقوق بشر

بيانيه فدائيان خق اكثريت بمناسبت روز جهانی حقوق بشر

نوشته های پیشین

پیوندها